Droga życiowa, kariera - szukam porady

Super wpis! To już bardzo dobry znak, że zadajesz takie pytania na początku swojej drogi.
Z mojego doświadczenia wynika, że gdy Bóg jest na pierwszym miejscu, wszystko inne znajduje się na właściwym. Naprawdę nie ma potrzeby poświęcać jednej sfery życia kosztem drugiej – szczególnie w kontekście powołania do życia rodzinnego (bo oczywiście, jeśli ktoś ma powołanie do życia zakonnego, zwłaszcza kontemplacyjnego, to sytuacja wygląda inaczej).
Piszę to jako osoba, która osiągnęła tzw. „światowy sukces” – ukończyłem trzy kierunki studiów, mam dobrą pracę itd. Dla mnie nauka i praca były formą modlitwy, poświęcenia dla Boga i rodziny, a także sposobem na kształtowanie charakteru. Nie wiem, jak to wygląda u Ciebie, ale dla mnie nauka kilkuset stron ciężkich, akademickich podręczników była niemałym wyrzeczeniem i wysiłkiem – właśnie taki trud mogłem ofiarować Bogu.
Zauważyłem też (przynajmniej w moim przypadku), że gdy naprawdę staramy się pełnić wolę Bożą i słuchać Jego słowa, Bóg sam daje nam to, czego potrzebujemy. Choć ukończyłem studia w dobrze płatnym zawodzie i osiągam w nim bardzo wysokie dochody, większość pieniędzy, które zarobiłem w życiu, nie pochodziła z pracy, lecz z zupełnie niespodziewanych źródeł, w których mój wysiłek był znikomy – a czasem żaden.
Ucz się i pracuj rzetelnie – na miarę umiejętności, które Bóg Ci dał – ale rób to „na luzie”, pokładając całą swoją nadzieję wyłącznie w Bogu. Każdy wysiłek i trud ofiaruj u stóp Jego krzyża. Nie oczekuj niczego poza trudem, a Bóg pochyli się nad Tobą i da Ci więcej, niż kiedykolwiek marzyłeś – jeśli tylko to będzie dla Ciebie dobre.
Zalecam też ostrożność w kwestii kariery i zarabiania pieniędzy – to potrafi bardzo wciągać i niespostrzeżenie zająć miejsce, które powinno należeć do Boga. Warto dbać o duchową „higienę” – przez codzienna modlitwe (tak, mozna studiowac, pracowac na pelen etat I miec czas na caly Rozaniec kazdego dnia) oraz poprzez narzucenie sobie prostego, skromnego stylu życia. Ja sam mam kilka zasad, które pomagają mi nie „odlecieć”. Na przykład: nigdy nie wydam na samochód więcej niż jedno moje miesięczne wynagrodzenie netto; nie wykupuję żadnych subskrypcji dla przyjemności; nie piję alkoholu – poza niedzielami itd.
Oczywiście każdy powinien mieć swoje własne zasady, dostosowane do swoich słabości.

Dzięki, za odpowiedź

Sam borykam się z podobnymi problemami (choć nie jestem już młody), ale jedno mogę na pewno powiedzieć: to nie jest pytanie, na które można sobie odpowiedzieć raz. To jest pytanie, na które trzeba sobie opowiadać codziennie. Co jakiś czas robić rachunek sumienia i patrzeć: w którą stronę idzie moje życie? czy nie wylewam dziecka z kąpielą? na co poświęcam najwięcej czasu? co tu trzeba poprawić? itd. itd.

Dzięki za odpowiedź

Bardzo dobre pytanie :) - wielu je sobie zadaje przed wyborem szkoły, pracy, studiów, małżonka i myślę że to jest właśnie najważniejsze żeby samemu wykoncypować po namyśle jak trzeba się w tym świecie fizycznym zachować.

Co do nakładu na duchowość to uważam że koszt jest znikomy - do tego każdy choćby najmniejszy nakład i czasu i materii zwraca się dwukrotnie więc nie jest potrzebna dwudziesta piąta godzina :) osobiście myślę że bardzo wiele czasu można zaoszczędzić w reszcie spraw właśnie dzięki duchowości.

Dzięki za odpowiedź

Zapomniałem że pytanie dotyczy też kredytów - to też bardzo ważny temat - warto kupować rzeczy które spełniają wymagania, są dobre, zapewniają temu kto je wytwarza godny zarobek i nie czynią nas niewolnikami - rozumne poszukiwanie może odnaleźć takie produkty. Osobiście staram się nie wybierać produktów w których wiem że ponad 50% idzie dla pośredników albo np. znacząca część idzie do społeczności na których rozwoju niespecjalnie mi zależy - lecz muszę się też poruszać w zakresie tego co mam dostępne na rynku... :(

Ważny temat to też pieniądze same w sobie - czy też raczej waluta - w 2008 roku, po kryzysie gospodarczym wypłynęło wiele niedostrzeganych wcześniej opracowań nt banków. Przytoczę kilka kwestii wartych rozważenia:
- historycznie monety były bite przez władców albo obiecano ich wybijanie na żołd tylko w celu poboru do armii - bo jeszcze 100-200 lat temu pobór nie był obowiazkowy a ludzie zgłaszali się tam żeby zarobić albo dostać jakieś ziemie - później w razie wygranej "wojny" pojmani szli pracować w kopalniach srebra by wybijać te monety, handel niewolników a jeśli przegrali... to zołnierzom i tak nie trzeba było wypłacać...
- nigdy nie było tak aby kilka nacji miało wspólną walutę... - zawsze każdy naród, lokalny ośrodek społeczny pracy miał własne monety do wymiany dóbr i płącenia podatków
- podatki - w czasach kiedy waluta już nie była robiona z wartościowych kruszców - nadawały wartość walucie/pieniądzom - dzięki temu że ktoś musiał dostarczyć podatek w walucie lokalnej to niejawnie jego praca na rzecz tego podatku nadawała wartości tym nic nie wartej walucie, papierom typu "fiat"

Dlatego dopóki nasza prawdziwa waluta tzw. Talenty może być rozwijana, i możemy w nią inwestować to warto to robić i rozwijać - tak długo jak nie musimy od talentów płacić podatku, nasze własne talenty nie są objęte licencjami i nie musimy spłacać podatków za nasz własny wykorzystany czas :)

czytam to pytanie kilka razy i nie widzę tam pytania o kredyt...

To prawda - to słowo tam nie występuje - ale jeśli więcej zarabiamy to pewnie nie po to żeby z dnia na dzień wydać tylko żeby coś z tego zostało na większe potrzeby, magazynowało majątek.
Niestety w tym czasie - za sprawą kredytów - aby cokolwiek cenniejszego zdobyć, zainwestować w duże przedsięwzięcie to nie wystarczy dobrze zarabiać i odczekać 5 lat a niestety trzeba wybrać kredyt. Wydaje mi się że ktoś poruszył też w komentarzu kwestię kredytu, stąd ten mój dopisek :)