REFORMA WIELKIEGO TYGODNIA W 1955 ROKU

Pod postem do zadawania pytań do programu „Sprawki w pytaniach i odpowiedziach” padło pytanie, czy reforma Triduum Sacrum z 1955 roku jest pierwszym etapem judeo-modernizmu w Kościele katolickim. Pozwolę sobie krótko odpowiedzieć.

Reforma Wielkiego Tygodnia z 1955 roku z naszej perspektywy może być postrzegana jako pierwszy etap do tzw. reformy liturgicznej, której szczytem jest promulgacja NOM, szczególnie, jeśli weźmiemy pod uwagę kto ją projektował (ks. Annibale Bugnini). Z pewnością posłużyła jako swego rodzaju przygotowanie psychologiczne do wprowadzenia późniejszych drastycznych zmian w liturgii.

Nie nazwałbym jej jednak pierwszym etapem do judeo-modernizmu, czyli destrukcji katolickiej wiary, ponieważ nie zawiera nic bezpośrednio zagrażającego wierze katolickiej. Reforma 1955 roku to szeroki temat, o którym można zrobić osobny wykład. Ogólnie, pomimo kilku zalet, niestety, większość zmian zaprowadzonych przez nią jest na gorsze, choć owe modyfikacje jeszcze nie zagrażają wierze.

Tutaj może się pojawić pytanie: dlaczego Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X korzysta z Mszału Jana XXIII z 1962 roku, a więc sprawuje obrzędy Wielkiego Tygodnia po zmianach, które w większości były niekorzystne, zamiast obrać mozliwie najlepszą wersję?

Abp Lefebvre decydując się na Mszał z 1962 roku, a więc również na zreformowane obrzędy Wielkiego Tygodnia, nie wybrał opcji najlepszej, tylko ostatnią akceptowalną. Co do zasady, władzę nad liturgią ma papież. Niestety, papież zaczął niszczyć liturgię w sposób zagrażający wierze. W tej sytuacji przysługuje prawo do samoobrony. Zgodnie z zasadą proporcjonalności środków tejże samoobrony, dobieramy środki adekwatne do zagrożenia. Dlatego abp Lefebvre nie przebierał w wydaniach Mszału Rzymskiego, tylko wziął ostatni możliwy do przyjęcia.