Jeśli nie umrzesz nagle, zachorujesz na śmiertelną chorobę - Z Notatnika Katolika 06

Jeśli nie umrzemy nagle, prędzej czy później zmierzymy się ze śmiertelną chorobą, która zakończy nasze życie. Ten fakt, choć trudny do zaakceptowania, jest nieodłączną częścią ziemskiej wędrówki. Dla wielu jest to temat niewygodny, od którego wolą uciec, a o dniu śmierci, wolą myśleć powierzchownie – ale czy powinniśmy się bać tego, co nieuniknione? W duchu katolickim choroba, cierpienie i śmierć to nie tylko zakończenie doczesności, ale także moment, w którym możemy odkryć ich głębszy sens i przygotować się na wieczność.

Każdy z nas zachoruje na śmiertelną chorobę, jeśli nie umrze nagle

To zdanie może brzmieć jak surowa diagnoza, ale jest prawdą, którą warto w sobie przyjąć. Współczesny świat często unika rozmów o śmierci, zamiast tego karmiąc nas iluzją wiecznej młodości i zdrowia. Jednak ciało, którym się posługujemy, jest śmiertelne. Bez względu na to, jak bardzo o nie dbamy, przyjdzie moment, gdy jakaś choroba zakończy jego funkcjonowanie.

Uświadomienie sobie tego faktu to nie powód do smutku, lecz zaproszenie do refleksji. Skoro śmierć jest pewna, a choroba (cierpienie) towarzyszy jej w większości przypadków, warto zastanowić się nad tym, jak nadać sens tym doświadczeniom.

Choroba – czas próby i łaski

Dla chrześcijanina choroba nie jest wyłącznie ciężarem czy karą, ale czasem wyjątkowej łaski. To moment, w którym możemy zbliżyć się do Chrystusa, uczestnicząc w Jego cierpieniu. To także moment, gdzie najszybciej możemy zadośćuczynić za nasze grzechy, unikając wielkiej kary czyśćcowej.

Święci wielokrotnie podkreślali, że właśnie w chwilach bólu najpełniej doświadczamy obecności Boga, który nigdy nie opuszcza swoich dzieci.

Święta Teresa z Lisieux, która sama cierpiała na gruźlicę, pisała: „Cierpienie jest najkrótszą drogą do Nieba”. To dlatego, że w cierpieniu możemy złożyć ofiarę – za siebie, za innych, za dusze czyśćcowe. W tradycji katolickiej cierpienie nie jest bezsensownym bólem, ale walutą, którą możemy zanieść na tamten świat.

Cierpienie jako waluta nieba

Jedyną rzeczą, którą możemy zabrać na wieczność, jest to, co oddaliśmy z miłością. Cierpienie przeżywane w duchu wiary staje się najcenniejszym darem, jaki możemy ofiarować Bogu. To właśnie ta „waluta” sprawia, że nasze dusze mogą się oczyszczać, a nasze życie zyskuje głębszy sens.

Jednak, jak każda waluta, cierpienie potrzebuje właściwego pośrednika. Kto lepiej przekaże nasze ofiary Bogu, jeśli nie Jego Matka? Najświętsza Maryja Panna, współcierpiąca z Chrystusem pod krzyżem, zna wartość bólu. Jej oddanie i miłość sprawiają, że jest najlepszą pośredniczką, która może pomóc nam przemienić nasze cierpienia w łaski – zarówno dla nas, jak i dla innych.

Oddaj swoje cierpienie Maryi

Aby nasze cierpienia mogły przynieść owoce, najlepiej złożyć je w ręce Maryi. Tradycyjni katolicy często polecają modlitwę ofiarowania się Matce Bożej, prosząc, by to Ona zarządziła naszymi trudami. Taka ofiara staje się aktem ufności – nie polegamy na własnych siłach, ale pozwalamy, by Maryja wykorzystała nasze cierpienia w najlepszy sposób.

Przywołajmy przykład Świętego Ludwika de Montfort, który uczył, że wszystko, co ofiarujemy przez Maryję, staje się stokroć bardziej wartościowe w oczach Boga. Gdy przeżywamy chorobę lub inne trudności, warto modlić się tymi słowami:

„Maryjo, Matko moja, ofiaruję Ci to cierpienie na chwałę Bożą i dla zbawienia dusz. Uczyń z nim, co uznasz za słuszne.”

Przygotowanie na nieuniknione

Uświadomienie sobie, że śmiertelna choroba jest częścią naszego życia, nie musi być powodem do lęku. Wręcz przeciwnie – to wezwanie do głębszego przeżywania wiary. Kiedy przyjmujemy cierpienie jako dar, a nie jako przekleństwo, stajemy się uczestnikami dzieła zbawienia.

Pamiętajmy, że każda minuta ofiarowanego cierpienia skraca nasz czas w czyśćcu, zadośćczyni za nasze grzechy, pomaga bliskim i buduje naszą nagrodę w Niebie. W obliczu takiej perspektywy choroba i ból nie są już bezsensownym ciężarem, ale cennym darem, który możemy złożyć w ręce Maryi.

Nie bój się tego, co nieuniknione – zamiast tego, przygotuj swoje serce. Ofiarowuj swoje cierpienia i przyjmuj je z ufnością. W końcu to, co wydaje się ziemskim końcem, jest tak naprawdę początkiem życia wiecznego.