Św. Joanna Franciszka de Chantal

Urodziła się we francuskim Dijon w styczniu 1572 roku. Jako półtoraroczne dziecko Joanna straciła matkę, która zmarła przy kolejnym porodzie. Jej ojciec był prezydentem lokalnego parlamentu Burgundii, Joanna otrzymała więc wykształcenie stosowne dla młodej kobiety jej pozycji.

W wieku 20 lat Joanna poślubiła Krzysztofa, barona de Chantal, z którym miała sześcioro dzieci. Jako matka uczyła swoje dzieci zasad życia chrześcijańskiego, a szczególną uwagę zwracała na pomoc ubogim.

Gdy Joanna miała 29 lat, przyjaciel jej męża przypadkowo zabił go w trakcie polowania. Święta wdowa poświęciła się wówczas macierzyństwu i życiu duchowemu. 

W 1604 roku poznała świętego Franciszka Salezego, który skłonił ją do założenia nowego zgromadzenia. Otrzymała od niego zarys Konstytucji ze słowami zachęty: 

„Podążaj tą drogą, moja ukochana córko, i nakłaniaj do postępowania nią wszystkie dusze, które niebo wybrało do pójścia twoimi śladami”.

Joanna, zapewniwszy swoim dzieciom dostatek, opuściła dom i założyła pierwszy klasztor Sióstr Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, czyli tak zwanych Wizytek, które skupiać się miały na pomocy i posłudze ubogim.

Rzym początkowo zwlekał z udzieleniem zgody na taki pomysł, gdyż uznał za niebezpieczne, by zakonnice narażały swoje dusze wychodząc poza mury klasztoru. W końcu, w niedzielę 6 października 1618 roku biskup Franciszek Salezy w asyście kilku kanonicznie wyznaczonych duchownych odczytał siostrom wizytkom w Annecy brewe papieża Pawła V, zatwierdzające powstały instytut jako zakon z regułą św. Augustyna. 

Po śmierci Franciszka Salezego, Joanna rozpoczęła zbierać jego pisma, by wspomóc proces kanonizacyjny Franciszka.

Święta Joanna zmarła podczas podróży w grudniu 1641 roku. Święty Wincenty a Paulo miał widzieć jej duszę idącą do nieba. Beatyfikacji Joanny dokonał papież Benedykt XIV w 1751 roku, a kanonizował ją Klemens XIII w 1767 roku.