Św. Bernard

Urodził się w 1090 roku na zamku Fontaines niedaleko Dijon we Francji, w szlacheckiej, burgundzkiej rodzinie. W wieku 9 lat rozpoczął naukę w szkole prowadzonej przez kanoników. Gdy miał 17 lat, zmarła jego matka. Poprosił wówczas Najświętszą Maryję Pannę, by ją zastąpiła.

W 1112 roku Bernard, wraz z przyjaciółmi, wstąpił do niedawno powstałego klasztoru Cystersów w Citeaux. Po kilku latach został wysłany by założyć nowy dom zakonu w tak zwanej „Dolinie Goryczy”, którą w 1115 roku przemianował na „Jasną Dolinę”, czyli „Clairvaux”.

Klasztor rozwijał się w błyskawicznym tempie, i wstępowały do niego rzesze młodzieńców, w tym wszyscy bracia Bernarda.

Po śmierci papieża Honoriusza II w Kościele wybuchła schizma – wybrano dwóch papieży – Innocentego oraz Anakleta. Bernard miał za zadanie rozstrzygnąć spór i wkrótce opowiedział się po stronie Innocentego. Następnie towarzyszył mu i przekonywał kolejne diecezje do uznania urzędującego papieża.

W ciągu kolejnych lat Bernard tworzył dzieła teologiczne oraz zwalczał ówczesne błędy, pokonując w publicznej dyskusji między innymi Piotra Abelarda.

Bernardowi powierzono ogłoszenie nowej krucjaty przeciwko Turkom, stanowiącym zagrożenie w Ziemi Świętej. Niestety, krucjata okazała się klęską, a Bernard wziął na siebie winę za jej niepowodzenie.

Święty Bernard zmarł 20 sierpnia 1153 roku w wieku 63 lat. W ciągu życia założył 163 klasztory w różnych częściach Europy. Został kanonizowany przez Aleksandra III 18 stycznia 1174 roku. Papież Pius VIII nadał mu w roku 1830 tytuł Doktora Kościoła.