Św. Andrzej Bobola

Święty Andrzej Bobola urodził się 30 listopada 1591 roku w Strachocinie koło Sanoka w szlacheckiej rodzinie. Wykształcenie pobierał w jezuickiej szkole w Wilnie. W wieku 20 lat wstąpił tam do zakonu jezuitów i kontynuował naukę na Akademii Wileńskiej. Po kilku latach został wyświęcony na kapłana, a w 1630 roku złożył profesję zakonną.

W trakcie konfliktów roznieconych przez powstanie Chmielnickiego, o. Andrzej, przebywający wówczas we wsi Mogilno, dostał się w ręce kozaków. Ci traktowali go jak wroga, gdyż przez wiele lat skutecznie nawracał prawosławnych na katolicyzm.

Śmierć, jaką zadali mu kozacy była okrutna. Pojmanego zakonnika najpierw przywiązano do słupa i bito, by wyrzekł się wiary. Oprawcy upletli mu także koronę na wzór korony cierniowej. Następnie wyrwali mu paznokcie i zdarli skórę z jednej ręki. Po licznych torturach położono go na stole w rzeźni i przypalano ogniem. Na plecach wycięto mu skórę w formie ornatu, a także odcięto nos, uszy i wargi. Andrzej wzywał wówczas imion Jezusa i Maryi, co rozwścieczyło oprawców jeszcze bardziej. Postanowili pozbawić go języka, wycinając w tym celu otwór w jego szyi. Na koniec dowódca oddziału kozaków dobił umęczonego jezuitę szablą.

Św. Andrzej Bobola został beatyfikowany przez papieża Piusa IX w 1853 roku, a kanonizował go papież Pius XI w roku 1938. Jest jednym z patronów Polski.