Św. Saba, Opat

Urodził się w 439 roku w Kapadocji w dzisiejszej Turcji jako syn oficera armii cesarza Bizancjum.

Od 8 roku życia był oblatem w jednym z klasztorów. W wieku 18 lat udał się do Palestyny. Tamtejsi mnisi wyznawali jednak ówczesne błędy monofizytyzmu, czyli zaprzeczenia jednoczesnego istnienia w Chrystusie dwóch natur: boskiej i ludzkiej.

Saba zamieszkał w skalnej grocie i przez kilkanaście lat żył jako pustelnik. Wkrótce zaczęli się gromadzić wokół niego uczniowie. Saba założył dla nich klasztor Mar Saba. W 491 roku, w wieku 52 lat, przyjął święcenia kapłańskie. Zakładał też kolejne klasztory w pobliżu Ziemi Świętej.

Saba zasłynął jako gorliwy obrońca nauki Soboru Chalcedońskiego. Bezskutecznie próbował skłonić cesarza Anastazego I do upowszechnienia nauk Soboru w całym Bizancjum.

Gdy kolejny cesarz – Justyn I – postanowił ustanowić patriarchą Jerozolimy zwolennika monofizytyzmu, Saba wystąpił przeciwko monarsze, dzięki czemu cesarz zrezygnował z tej nominacji.

Święty Saba zmarł w klasztorze Mar Saba 5 grudnia 532 roku w wieku 93 lat.