Śś. Szymon i Juda Tadeusz

Święty Szymon jest najmniej znanym uczniem Chrystusa. Ewangelie wspominają o nim tylko 3 razy. Święci Mateusz i Marek nazywają go "Kananejczykiem", z tego względu niektórzy Ojcowie Kościoła przypuszczali, że był on panem młodym, na którego weselu Pan Jezus uczynił swój pierwszy cud. Z kolei święty Łukasz nazywa go "Zelotą", czyli gorliwym.

Według jednej tradycji Szymon, wraz ze świętym Judą Tadeuszem, głosił Ewangelię w Afryce Północnej i dotarli aż do Wysp Brytyjskich, gdzie ponieśli męczeńską śmierć. Według innych podań zginęli oni poprzez ukrzyżowanie lub rozcięcie piłą ok. 80 roku w Persji.

Święty Juda Tadeusz jest autorem Listu Judy wchodzącego w skład Nowego Testamentu. Okazją do jego powstania około 67 roku, było pojawienie się błędnych nauk. Apostoł uważał za swój obowiązek utwierdzić czytelników w prawdziwej wierze. W Ewangeliach przedstawiany jest jako "Juda Jakubowy", ponieważ był bratem świętego Jakuba Młodszego. Przydomek "Tadeusz" oznacza "odważny".

Kult świętego Judy Tadeusza jest szczególnie żywy od XVIII wieku w Austrii i w Polsce, gdzie czczony jest jako patron spraw beznadziejnych.