BŁ. JAN Z DUKLI

Jan urodził się w Dukli, nieopodal Krosna, w dzisiejszym województwie podkarpackim w 1414 roku, w pobożnej, mieszczańskiej rodzinie.

Pobierał edukację w szkółce parafialnej. Na polecenie proboszcza kontynuował ją w Krakowie pod okiem ojców franciszkanów konwentualnych.

Po ukończeniu nauki wrócił w rodzinne strony. Po drodze zapragnął jednak poświęcić swoje życie Bogu i zamieszkał w pustelni na górze Cergowej oraz Zaśpicie.

Po 3 latach Jan wstąpił do franciszkanów konwentualnych w Krośnie. Odbył nowicjat, złożył śluby zakonne i skierowano go do Poznania. Kilka lat później otrzymał godność gwardiana zakonu w Krośnie, a następnie kustosza we Lwowie.

W tym czasie z zakonu franciszkanów wyodrębniła się gałąź bernardynów. W Polsce pierwsze klasztory zgromadzenia powstały za sprawą świętego Jana Kapistrana. Jan z Dukli, poruszony ich gorliwością, wstąpił w 1461 roku do klasztoru bernardynów we Lwowie.

Jan wyróżniał się spośród braci gorliwością, posłuszeństwem i przestrzeganiem ubóstwa. Był też znakomitym kaznodzieją i spowiednikiem. Miał szczególne nabożeństwo do Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Pewnego razu podczas modlitwy objawiła mu się Matka Boża zwiastując mu, że osiągnie życie wieczne, i że będzie szczególnym Patronem swojego narodu.

Pod koniec życia stracił wzrok. Zmarł w święto świętego Michała Archanioła, 29 września 1484 roku w wieku 70 lat.

Beatyfikował go papież Klemens XII w 1733 roku. Jest jednym z patronów Polski.