Śś. Czterdziestu Męczenników

Święci Czterdziestu Męczenników byli to chrześcijańscy, rzymscy legioniści z legionu „Fulminata”, co oznacza „piorunujący”. Stacjonowali w Sebaście, w dawnej Armenii a dzisiejszej Turcji.

Za ich życia wydano w 313 roku Edykt mediolański zezwalający chrześcijanom na swobodę kultu. Wkrótce jednak cesarz Licyniusz, panujący we wschodniej części cesarstwa, obawiając się o zdradę chrześcijańskich żołnierzy w obliczu ewentualnego konfliktu z Zachodem, rozpoczął krwawe prześladowania wyznawców Chrystusa.

Jeden z urzędników monarchy nakazał legionistom złożyć ofiarę kadzidła na pogańskim ołtarzu. Czterdziestu mężnych żołnierzy odmówiło zaparcia się wiary. Natychmiast ich aresztowano, a następnie torturowano w więzieniu.

Wkrótce zostali skazani na śmierć. Przed wykonaniem wyroku żołnierze modlili się, by nikt z nich nie złamał się w obliczu okrutnych mąk.

Legionistów wyprowadzono mroźną, zimową nocą na zewnątrz i nago kazano im mierzyć się z zimnem. Kaci przygotowali zaś ognisko i balie z ciepłą wodą, dając możliwość wytchnienia tym, którzy złożą ofiarę pogańskim bogom.

Jeden z czterdziestu złamał się i wyrzekł wiary. Wszedłszy jednak do ciepłej wody zmarł w wyniku szoku.

Widząc poświęcenie pozostałych żołnierzy, jeden z oprawców dołączył do nich. Tym samym liczba czterdziestu męczenników nie zmniejszyła się. Wszyscy oni zamarzli na śmierć. Stało się to 10 marca 320 roku.