ŚŚ Korneliusza i Cypriana.

Święty Korneliusz przyszedł na świat w III wieku w Rzymie. Był kapłanem i bliskim współpracownikiem papieża Fabiana.

Po męczeńskiej śmierci papieża, Tron Piotrowy przez kilka lat pozostawał pusty. Po ustaniu prześladowań, rzymscy chrześcijanie dokonali wyboru Korneliusza, na kolejnego papieża. Jego rywalem był Nowacjan, który nie godząc się z wyborem Korneliusza, przekupił kilku biskupów, by udzielili mu sakry i uznali za Głowę Kościoła. Ostatecznie, zwołany przez Korneliusza synod potępił i ekskomunikował Nowacjana.

W 252 roku wybuchła epidemia. Poganie obwinili chrześcijan, którym zarzucano rozgniewanie pogańskich bożków. Po raz kolejny wzmogły się krwawe prześladowania, w wyniku których męczeńską śmierć poniósł papież Korneliusz.

Święty Cyprian przyszedł na świat w pogańskiej rodzinie w Kartaginie około 210 roku. W wieku 35 lat przyjął chrześcijaństwo za sprawą kapłana Cecyliusza. Wkrótce potem udzielono mu sakramentu święceń, a po śmierci biskupa Donatusa, został biskupem Kartaginy.

Cyprian dążył do naprawy obyczajów i zwalczania herezji, jednak prześladowania zmusiły go do działania w ukryciu. Po śmierci cesarza Decjusza wspomagał papieża Korneliusza i sporządził traktat teologiczny „O jedności Kościoła”.

Około 257 roku, cesarz Walerian rozpoczął kolejne prześladowania, zakazując pod karą śmierci sprawowania liturgii. Cyprian został wówczas aresztowany i zesłany do miasta Korba w dzisiejszej Tunezji. Tam, po roku banicji, skazano go na śmierć przez ścięcie. Wyrok wykonano 14 września 258 roku.

Imiona obu świętych wymieniane są w Kanonie Mszy Świętej.