Św. Klara

Urodziła się w Asyżu pod koniec XII wieku. Była najstarszą córką bogatego hrabiego, którego ród sięgał czasów starożytnego Rzymu.

Klara od najmłodszych lat oddawała się modlitwie i umartwieniu. Gdy miała 18 lat, usłyszała rekolekcje wielkopostne głoszone przez świętego Franciszka, które rozpaliły w jej sercu żarliwość i pragnienie życia w ubóstwie. Wkrótce opuściła rodzinny dom i udała się Porcjunkuli, gdzie Franciszek ściął jej włosy i obłóczył w habit i welon.

Ojciec Klary wpadł we wściekłość i próbował odwieść ją od decyzji o życiu zakonnym, jednak nic nie wskórał. W ślady Klary poszła natomiast jej rodzona siostra, święta Agnieszka i wkrótce wspólnie powołały zakon klarysek.

Zgromadzenie korzystało z reguły franciszkanów, jednak kolejni papieże starali się uczynić z klarysek gałąź benedyktynek, rezygnując z zasady absolutnego ubóstwa. Ostatecznie, dwa dni przed śmiercią Klary, papież Innocenty IV zatwierdził regułę zakonu, sporządzoną na wzór zasad franciszkańskich.

Od 1215 roku aż do swojej śmierci Klara pełniła funkcję ksieni sióstr w San Damiano. Jej ubóstwo, pokora i umartwienie było wzorem dla ówczesnych kobiet, które licznie dołączały do nowego zgromadzenia.

Klara stała się najwierniejszą towarzyszką Franciszka w dziele przywrócenia dyscypliny w Kościele, i to do niej zwracał się w chwilach wątpliwości.

Święta Klara zmarła 11 sierpnia 1253 roku. Cały papieski dwór przybył na jej pogrzeb. Papież Aleksander IV kanonizował ją już dwa lata później. Jest patronką bieliźniarek, hafciarek, praczek i chorych na oczy.