Św. Ignacy z Loyoli

Urodził się on w 1491 roku na zamku w Loyoli w Hiszpanii w zamożnej wielodzietnej rodzinie rycerskiej.

Otrzymał staranne wychowanie i sprawował urzędy na dworze króla Hiszpanii oraz w armii.

W czasie jednej z wojen został ranny. Odzyskiwanie sprawności było dla niego okazją do zapoznania się ze „Złotą Legendą”, średniowiecznym zbiorem żywotów świętych autorstwa błogosławionego Jakuba de Voragine.

Z tego czasu pochodzi bardzo cenna obserwacja św. Ignacego, którą dziś można by przyłożyć do wszelkiego rodzaju treści, które czytamy lub oglądamy. Otóż święty zaobserwował, że gdy czyta np. o przygodach rycerskich, w trakcie czytania czuje się lepiej niż w trakcie lektury Żywotów Świętych. Jednak od razu po zakończeniu lektury, nieporównywalnie lepiej czuje się po Żywotach Świętych niż po historiach rycerskich. Dziś również ocenę tzw. contentu wartoby podejmować stosując tę zasadę. Nie, co przynosi więcej ekscytacji w trakcie, ale co przynosi lepsze samopoczucie zaraz po. 

Wróćmy do żywotu św. Ignacego. 

Gdy odzyskał zdrowie, rozpoczął życie pustelnicze w okolicy jednego z dominikańskich klasztorów. Szatan dręczył go pokusami, dzięki którym powstał szkic jego “Ćwiczeń duchownych”.

Ignacy przez wiele lat prowadził życie żebraka i wędrował po Europie. Na uniwersytecie paryskim poznał świętych Piotra Fabera i Franciszka Ksawerego.

W sierpniu 1534 roku, nieopodal Paryża, wraz z innymi towarzyszami powołali oni zakon Jezuitów, którego statuty zostały ostatecznie zatwierdzone w 1540 roku.

Podczas pierwszej kapituły przełożonym generalnym jednogłośnie wybrano Ignacego. Zakon coraz bardziej rozrastał się prowadząc owocne misje w różnych częściach świata.

Św. Ignacy z Loyoli zmarł po długiej chorobie 31 lipca 1556 roku. Przeżył zatem 65 lat. Beatyfikował go papież Paweł V w 1609 roku a kanonizował Grzegorz XV w 1623 roku.