Św. Antoni z Padwy

Święty Antoni urodził się w Lizbonie 15 sierpnia 1195 roku. Na chrzcie otrzymał imię Ferdynand. W młodości został augustianinem. Niedługo później był świadkiem pogrzebu 5 franciszkanów, zamordowanych przez muzułmanów w Maroko. Wówczas przeszedł do zakonu franciszkanów i przyjął imię Antoni. 

Następnie udał się do Afryki, jednak z powodu choroby musiał zwrócić do Europy. Podczas sztormu utknął w Italii, dzięki czemu spotkał się z św. Franciszkiem z Asyżu. Brat Eliasz, następca św. Franciszka, mianował Antoniego kaznodzieją generalnym zakonu.

Przemierzając włoskie miasta, gdzie wzywał do nawrócenia, Antoni spotkał się z papieżem Grzegorzem IX. Na jego prośbę głosił kazania dla rzymskich pielgrzymów. W 1230 roku zrzekł się godności w Zakonie i udał się do Padwy. Nie dotarł jednak do miasta, gdyż w trakcie drogi zachorował i zmarł w pobliskim klasztorze Arcella 13 czerwca 1231 roku w wieku 36 lat.

Dzięki licznym cudom kanonizowano go już rok później. Papież Pius XII ogłosił go w 1946 roku Doktorem Kościoła. Jest nazywany "Doktorem Ewangelicznym". Św. Antoni jest czczony jako patron rzeczy zagubionych.