Św. Jan Gwalbert

Święty Jan Gwalbert urodził się około roku tysięcznego nieopodal Florencji. Jako młodzieniec wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru San Miniato, ale niedługo później opuścił go na znak protestu przeciw wyborowi opata, który nastąpił w wyniku symonii.

Święty Jan udał się do eremu w Camaldoli, a następnie do doliny Vallombrosa, gdzie osiedlił się jako pustelnik.

Przez kolejne lata jego cnotliwe życie przyciągało ludzi, aż w 1039 roku powstała w Vallombrosie wspólnota mnichów, korzystająca z reguły benedyktyńskiej. Jan zreformował także inne klasztory, dzięki czemu powstał zakon Walombrazjanów.

Święty Jan miał także liczne zasługi w walce z niegodziwością duchownych, zwłaszcza w kwestii symonii.

Zmarł 12 lipca 1073 roku w klasztorze św. Michała w Passignano pod Florencją. Został kanonizowany w 1139 roku przez papieża Celestyna III, a papież Pius XII ogłosił go patronem straży leśnej.