Św. Franciszek Salezy

Urodził się on 21 sierpnia 1567 roku w Torens w Sabaudii jako najstarsze dziecko kasztelana Nouvelles oraz przedstawicielki rodu Sionnaz.

Franciszek otrzymał katolickie wychowanie, przede wszystkim za sprawą swojej pobożnej matki.

W wieku 15 lat udał się do Paryża by odbyć studia z nauk klasycznych, a na Sorbonie zgłębiał teologię i biblistykę. Zgodnie z życzeniem swojego ojca ukończył także studia prawnicze w Padwie uzyskując tytuł doktora.

Ojciec Franciszka wybrał dla niego zawód adwokata, przy okazji aranżując małżeństwo. Święty nie zgodził się jednak na nie, ślubując dozgonną czystość, a finalnie porzucając dom, by został kapłanem.

Święcenia przyjął w 1593 roku w wieku 26 lat, a jego głównym zadaniem było nawracanie zwolenników kalwinizmu. Swoją łagodnością zjednywał sobie dusze. W 1599 roku papież Klemens VIII mianował go biskupem pomocniczym Sabaudii, a w 1602 roku ordynariuszem Genewy.

Dzięki gorliwości Franciszka diecezja rozwijała się, a podstawę doktrynalną stanowił katechizm św. Roberta Bellarmina. Franciszek współtworzył także ze świętą Joanną de Chantal zakon wizytek.

Franciszek zmarł w Lyonie, w drodze powrotnej ze spotkania z królem Francji, 28 grudnia 1622 roku, w wieku 55 lat.

Jego beatyfikacja odbyła się w roku 1661, a kanonizacja już 4 lata później. Papież Pius IX w 1877 roku ogłosił Franciszka Salezego doktorem Kościoła. Jego najbardziej znane dzieło to „Filotea. Wprowadzenie do życia pobożnego”, książeczka skierowana do świeckich dążących do doskonałości chrześcijańskiej.