Św. Rajmund z Pennafort

Urodził się on około 1175 roku nieopodal Barcelony w szlacheckiej rodzinie katalońskiej. W młodości ukończył studia prawnicze w Bolonii, a w 1219, w wieku lat 44, roku został wikariuszem generalnym diecezji Barcelony.

Następnie wstąpił do zakonu Dominikanów. Współpracował ze św. Piotrem Nolasco w sprawie wykupu chrześcijan z muzułmańskiej niewoli podczas chrześcijańskiej Rekonkwisty i szczególnie zabiegał o nawrócenie muzułmanów i żydów.

Papież Grzegorz IX wezwał go do objęcia urzędów w Rzymie. Chciał obdarzyć Rajmunda kolejnymi biskupstwami, ale ten odmówił, pragnąc pozostać zakonnikiem. Rajmund jako wykształcony prawnik, doprowadził do wydania zbioru prawa kanonicznego. 

W 1238 roku 63 letni Rajmund został generałem zakonu Dominikanów. Przeredagował zakonne przepisy i wsławił się organizacją i administracją życia zakonnego. Był także spowiednikiem króla Aragonii Jakuba I oraz papieża. 

Św. Rajmund zmarł 6 stycznia 1275 roku w Barcelonie w wieku około 100 lat. Beatyfikował go papież Paweł III w 1542 roku, a kanonizował Klemens VIII w roku 1601. Jest patronem prawników kościelnych i studentów prawa.