Śś. Fabian i Sebastian

O żywocie świętego Fabiana wiadomo niewiele. Pierwsze wzmianki na jego temat pochodzą z czasów, gdy obejmował tron papieski.

Zgodnie z Tradycją, po śmierci swojego poprzednika, świętego Anterosa, Duch Święty w postaci gołębicy spoczął nad głową świętego Fabiana, który natychmiast został obrany 20. papieżem Kościoła katolickiego. Stało się to 10 stycznia 236 roku.

W czasie swojego pontyfikatu Fabian podzielił Rzym na siedem okręgów, którym przewodzili diakoni z pomocą subdiakonów. Wyznaczył 7 subdiakonów, by spisywali żywoty męczenników oraz odnotowywali dokładne daty wyboru dotychczasowych i kolejnych papieży. Za czasów prześladowań chrześcijan przez cesarza Decjusza, Fabian poniósł śmierć męczeńską. Stało się to 20 stycznia 250 roku po 14 latach pontyfikatu. Jest patronem garncarzy.

Święty Sebastian żył w III wieku. W młodości był dowódcą straży przybocznej cesarza Dioklecjana. Wówczas wypomniał monarsze okrucieństwo wobec chrześcijan, w wyniku czego został przywiązany do słupa na placu ćwiczeń i przeszyty wieloma strzałami.

Tradycja przekazuje nam, że nie zakończyło to życia Sebastiana, a świętej Irenie z Rzymu udało się go uratować i doprowadzić do zdrowia. Sebastian ponownie wystąpił przed cesarzem zarzucając mu okrucieństwo. Dioklecjan nakazał wówczas, by żołnierze bili go pałkami tak długo, by na pewno zginął. Stało się to około 304 roku w Rzymie. Święty Sebastian jest patronem inwalidów wojennych, łuczników i myśliwych.