Św Feliks Walezy

Urodził się 16 kwietnia 1127 roku na terenie francuskiego hrabstwa Valois. Prawdopodobnie był spokrewniony z dynastią późniejszych królów Francji, czyli Walezjuszów.

W młodości pobierał nauki u samego świętego Bernarda z Clairvaux, który odwiódł Feliksa od zamiaru pozostania w zakonie cystersów.

Ojciec Feliksa wysłał swojego syna na dwór króla Ludwika VI. Niedługo potem Feliks wyruszył na krucjatę do Ziemi Świętej. Dotarł do Aleppo, lecz po jakimś czasie powrócił do Francji.

Feliks żył jako pustelnik, przyjął także święcenia kapłańskie. W eremie odwiedził go święty Jan z Maty. Podzielił się on z Feliksem pomysłem założenia zakonu, którego celem byłby wykup chrześcijan z niewoli muzułmańskiej.

Feliks z Janem określili regułę zakonu, zatwierdzoną w 1198 roku przez Innocentego III jako Zakon Przenajświętszej Trójcy od Wykupu Niewolników, znany też jako trynitarze.

Feliks słynął z wielu cudów. Kiedy pewnego razu w nocy wszyscy zakonnicy zaspali i nikt oprócz Feliksa nie wstał o północy na modlitwy, ten ujrzał, że na miejscu przełożonego zasiadła Matka Boża, zaś na miejscach zakonników aniołowie - i to oni odmawiali oficjum za zakonników. Matka Boża miała na sobie habit trynitarzy.

Święty Feliks zmarł 4 listopada 1212 roku w opactwie Cerfroid w wieku 85 lat. Kanonizował go papież Urban IV w 1262 roku, jednak dopiero w XVII wieku jego święto rozpowszechniono na cały Kościół.