Śś Benedykt, Jan, Mateusz, Izaak i Krystyn

Żywoty pierwszych pustelników, którzy oddali życie za wiarę na ziemiach Polski, opisane są w kronikach świętego Brunona z Kwerfurtu. Żyli oni na przełomie X i XI wieku. 

W 1001 roku cesarz Otton III zaproponował królowi Bolesławowi Chrobremu powołanie klasztoru, który nawracałby pogańskich Słowian.

Odpowiedzialnym za to zadanie był święty Brunon z Kwerfurtu, a jego pomocnikiem był jeden z późniejszych męczenników – Benedykt – pochodzący z południowych Włoch oraz przyjaciel Benedykta – Jan z Wenecji.

Dwaj zakonnicy udali się do wsi Święty Wojciech, w dzisiejszej zachodniej Polsce, gdzie oczekiwali na przybycie świętego Brunona.

Wkrótce do Benedykta i Jana dołączyli Polacy – Mateusz, Izaak i Krystyn – oraz Włoch Barnaba. 

Eremici prowadzili pustelniczy tryb życia i pracę misyjną. Benedykt powierzył Barnabie wyjście naprzeciw świętemu Brunonowi. Barnaba nie zdążył jednak powrócić do klasztoru, gdyż w nocy z 10 na 11 listopada 1003 roku, na świętych braci napadli zbójcy.

Wszyscy zakonnicy zostali brutalnie zamordowani. Barnaba zaś resztę życia spędził wśród kamedułów.

Kult świętych męczenników Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna rozpoczął się już na ich pogrzebie. Kanonizował ich papież Jan XVIII w 1004 roku.