Św. Piotr z Alkantary

Urodził się w 1499 roku w arystokratycznej rodzinie w hiszpańskiej prowincji Avila. Na chrzcie otrzymał imię Jan. W wieku zaledwie 16 lat ukończył studia prawnicze na uniwersytecie w Salamance. Następnie wstąpił do zakonu franciszkanów, gdzie przyjął imię Piotr. W 1524 roku w wieku 25 lat otrzymał święcenia kapłańskie. Był znakomitym kaznodzieją, jego kazania oparte na historiach biblijnych skierowane były głównie do niższych warstw społecznych.

W 1538 roku został prowincjałem zgromadzenia. Był kierownikiem duchowym i spowiednikiem świętej Teresy z Avili. Podczas kapituły w 1540 roku zaproponował konstytucję przywracającą rygor w zakonie. W związku z gwałtownym sprzeciwem współbraci ustąpił z urzędu i udał się do Portugalii, gdzie żył w eremie.

W 1553 roku powrócił do Hiszpanii. Za zgodą papieża, po odbyciu boso podróży do Rzymu, rozpoczął otwieranie konwentów żyjących pierwotną regułą franciszkańską.

Miał dar czynienia cudów (np. chodził po wodzie), prorokowania i ekstaz. Przez ponad 40 lat praktykował surową pokutę - spał jedynie półtorej godziny dziennie, na siedząco, z głową opartą o kawałek drewna wbity w ścianę. Jadał co trzeci dzień.

Święty Piotr z Alkantary zmarł 18 października 1562 roku w wieku 63 lat. Kanonizował go papież Grzegorz XV w 1622 roku, a beatyfikował Klemens IX w roku 1669.