Św. Franciszek Borgiasz

Urodził się on 28 października 1510 roku w mieście Gandia nieopodal Walencji jako pierworodny syn księcia Jana z dynastii Borgiów oraz Joanny z królewskiej dynastii Aragonii.

Franciszek już jako młodzieniec chciał wstąpić do klasztoru, ale został wysłany na dwór cesarza Karola V, gdzie wkrótce ożenił się z Eleonorą, z którą miał ośmioro dzieci.

Gdy zmarła cesarzowa Izabela, Franciszek postanowił całkowicie oddać się Bogu. Cesarz nie zgodził się na to i mianował go wicekrólem Katalonii.

W międzyczasie zmarła żona Franciszka. Poświęcił on rok, by zapewnić dzieciom odpowiednie środki materialne i wstąpił do zakonu jezuitów w Rzymie, do którego przyjął go sam św. Ignacy Loyola. Franciszek pięciokrotnie odmawiał papieżowi przyjęcia kapelusza kardynalskiego, zgodził się za to objąć urząd prowincjała zakonu w Hiszpanii i Portugalii, a następnie generała jezuitów. Zakon za jego rządów rozwijał się bardzo prężnie, co miało szczególne znaczenie w czasie kontrreformacji i zwalczania protestanckich herezji.

Św. Franciszek Borgiasz zmarł po kilkumiesięcznej chorobie 30 września 1572 roku w wieku 62 lat. Został beatyfikowany w 1624 roku przez papieża Urbana VIII i kanonizowany w 1670 roku przez Klemensa X. Przyzywa się go m. in. przy trzęsieniach ziemi.