św. Brunon Bonifacy

Święty Brunon urodził się w 974 roku w arystokratycznej rodzinie w Kwerfurcie, w dzisiejszych Niemczech. W wieku 12 lat przeniósł się do Magdeburga, gdzie kształcił się w szkole katedralnej.

W 995 roku 21-letni Brunon został kanonikiem katedralnym, a dwa lata później udał się wraz z cesarzem Ottonem III do Rzymu. Tam przywdział habit benedyktyński, przyjął zakonne imię Bonifacy a po niedługim czasie złożył śluby zakonne.

Brunon zaprzyjaźnił się ze świętym Romualdem, który na prośbę cesarza Ottona oraz króla Bolesława Chrobrego miał za zadanie nawracać Słowian nadodrzańskich.

Romuald wysłał Brunona do Rzymu, by uzyskać pozwolenie także od papieża.

Papież Sylwester II obdarował wówczas Brunona paliuszem misyjnym, dając mu możliwość mianowania biskupów na terenach misyjnych. Sakrę biskupią przyjął jednak dopiero 3 lata później.

W 1005 roku, w wieku 31 lat, Brunon udał się na kilkuletnią wyprawę, najpierw na Węgry, następnie do Polski, Kijowa i ponownie do Polski.

4 lata później miał zamiar nawracać pogan w Szwecji. Brunon zatrzymał się jednak na Jaćwieży – ziemiach na dzisiejszym pograniczu Polski, Litwy i Rosji – gdzie nawrócił jednego z pogańskich książąt.

Przyjęcie przez niego wiary katolickiej spowodowało bunt wśród pogan, którzy obalili księcia oraz zgładzili Brunona wraz z osiemnastoma towarzyszami. Stało się to 9 marca 1009 roku, gdy Brunon miał 35 lat.

Około 1020 roku został kanonizowany przez papieża Benedykta VIII. Jest patronem Warmii.