Bł. Wincenty Kadłubek

Błogosławiony Wincenty Kadłubek urodził się około 1160 roku w Karwowie, w dzisiejszym województwie świętokrzyskim. W młodości uczęszczał do szkoły w pobliskiej Stopnicy, a następnie do szkoły katedralnej w Krakowie.

Znajomość z księciem Kazimierzem Sprawiedliwym pozwoliła mu na studiowanie prawa, filozofii oraz medycyny w Paryżu i Bolonii. Jeszcze przed wyjazdem za granicę Wincenty przyjął w Krakowie święcenia kapłańskie.

Po powrocie do Polski został notariuszem i kanclerzem księcia Kazimierza. Wówczas rozpoczął także prace nad swoim najsłynniejszym dziełem – „Kroniką Polską”. Śmierć księcia spowodowała, iż musiał udać się do Sandomierza. Niedługo później zmarł jednak biskup krakowski, a Wincentego obrano nowym biskupem.

Latem 1208 roku przyjął sakrę z rąk arcybiskupa gnieźnieńskiego i rozpoczął działania reformujące Kościół w Polsce – między innymi przez uniezależnienie Kościoła od władzy świeckiej oraz wprowadzenie obowiązkowego celibatu duchownych.

Po wielu latach zrzekł się biskupstwa i wstąpił do klasztoru Cystersów w Jędrzejowie, gdzie żyjąc jako ubogi mnich mógł dokończyć ostatnią część „Kroniki”.

Kult Wincentego rozszerzył się dopiero w XVI wieku. Przypisywano mu ponad 150 cudów oraz wprowadzenie do kościołów wiecznej lampki. W 1764 roku papież Klemens XIII ogłosił go błogosławionym.