Św. Grzegorz Wielki

Święty Grzegorz Wielki urodził się w 540 roku w Rzymie w rodzinie patrycjuszy. Jego rodzicami byli święci Gordian i Sylwia. W młodości Grzegorz zajmował stanowisko namiestnika Rzymu. Po kilku latach wstąpił do zakonu benedyktynów, a posiadany majątek wykorzystał do budowy klasztorów.

Papież Pelagiusz II ustanowił go swoim przedstawicielem w Konstantynopolu oraz osobistym doradcą. Po śmierci Pelagiusza Grzegorz jednogłośnie został wybrany jego następcą. Niedługo potem w Rzymie wybuchła ciężka epidemia, a papież nakazał procesje pokutne, dzięki czemu plaga została pokonana.

Poza reformami administracyjnymi Grzegorz zreformował także śpiew - od jego imienia wzięła się nazwa chorału gregoriańskiego. Sprzeciwiał się pysze innych patriarchów Kościoła, którzy rościli sobie pozycję równą względem papieża rzymskiego. Za jego pontyfikatu rozpowszechniony i ujednolicony został rzymski obrządek liturgii oraz upowszechniło się odprawianie 30 Mszy za zmarłych, zwanych dziś, od imienia św. Grzegorza, „gregoriankami”.

Św. Grzegorz Wielki zmarł 12 marca 604 roku w wieku 64 lat. Należy do czterech wielkich doktorów Kościoła Zachodniego. Jest patronem między innymi uczniów, nauczycieli i muzyków.